สิงคโปร์ยกเลิกแผนเพิ่มอัตราการพึ่งพาตนเองด้านอาหารเป็น 30% (30 by 30) ภายในปี 2573 เนื่องจากการผลิตภายในประเทศถูกจำกัดด้วยข้อจำกัดด้านพื้นที่ รวมถึงต้นทุนแรงงานและพลังงานที่สูง พร้อมกำหนดเป้าหมายใหม่เน้นเพิ่มผลผลิตกลุ่มเส้นใยและโปรตีนภายในปี 2578

    เอเชียตะวันออกเฉียงใต้เริ่มต้นนโยบาย '30-by-30' ในปี 2562 เพื่อลดความเสี่ยงจากการหยุดชะงักของห่วงโซ่อุปทานอาหาร โดยระหว่างปี 2562-2567 สิงคโปร์สามารถเพิ่มอัตราการพึ่งพาตนเองด้านไข่ไก่ 30% และถั่วงอก 50% มีประสิทธิภาพการผลิตอาหารโดยรวมดีขึ้น อย่างไรก็ตาม ต้นทุนที่สูงขึ้น และความท้าทายด้านการเงิน ส่งผลให้การพัฒนาฟาร์มใหม่ล่าช้า นอกจากนี้ ความพยายามในการขยายอุตสาหกรรมโปรตีนทางเลือกได้รับผลกระทบจากต้นทุนการผลิตที่สูง และการยอมรับจากผู้บริโภคที่ต่ำกว่าการคาดการณ์

    ในเดือนพฤศจิกายน 2568 สิงคโปร์ได้พิจารณากำหนดเป้าหมายใหม่ ระบุให้ภายในปี 2578 สิงคโปร์ต้องผลิตอาหารในกลุ่มเส้นใย เช่น ผักใบ ผักให้ผล ถั่วงอก และเห็ด ให้ได้ 20% ของการบริโภคภายในประเทศ และการผลิตอาหารในกลุ่มโปรตีน ซึ่งรวมถึงไข่และอาหารทะเล ให้ได้ 30% ของการบริโภคภายในประเทศ เพื่อเพิ่มความยืดหยุ่นด้านอาหารของประเทศ

    โดยยุทธศาสตร์ความมั่นคงทางอาหารของสิงคโปร์ฉบับใหม่ (Singapore Food Story 2) นี้ ประกอบด้วย เสาหลัก 4 ด้าน ได้แก่ การกระจายแหล่งนำเข้า การผลิตในประเทศ การสำรองอาหาร และความร่วมมือระหว่างประเทศ ซึ่งมีพื้นฐานมาจากแนวทางใน "Singapore Food Story" และวิสัยทัศน์ของ "30 by 30" ร่วมด้วย 

    ภาพรวมของการปรับนโยบายในครั้งนี้ สะท้อนการเปลี่ยนแนวคิดของสิงคโปร์ จากการตั้ง “เป้าหมายเชิงปริมาณ” ไปสู่ “ความยืดหยุ่นและความเป็นไปได้เชิงปฏิบัติ” ในบริบทโลกที่ยังมีความไม่แน่นอนสูง